Met die maan gepla
'n Gedig oor 'n kunstenaar se perspektief.
Gedig
Daar’s nie klippe op die maan nie want die maan is mos van kaas; en van woorde en van klanke en van ligte glinsterdans Maar die ondermaans is klippig – Hy’s boosaards en hy’s hard – en die ondermaans is grys en bruin en bruin en grys en swart Maar die maan – hy’s esoteries want die maan is mos bo-aards en die maan is vol nuanses en hy fluister in my hart
Notas
Hierdie is ‘n poging tot ‘n kunsteoretiese vers. Die kunstenaar is effens wêreldvreemd en beleef die aarde as ongenaakbaar en hard, terwyl hy sterk identifiseer met die maan wat simbool is van kuns in al sy vorme, onder andere Skryfkuns (“woorde”), Musiek (“klanke”), Visuele kuns (“glinster”) en beweging (“ligte glinsterdans”). Kunsteorie is die studie van die beginsels, betekenisse, en waardes van kuns. Dit probeer verstaan wat kuns is, hoe dit gemaak word, waarom mense dit maak, en hoe kuns deur die samelewing en geskiedenis geïnterpreteer word.